Sir Roger Hollis, directeur generaal van MI5 1956-1965. “Verder was er Konstantin Volkov, een hoge officier van de NKVD, die [in 1945] het Britse consulaat in Istanbul benaderde met het aanbod om tegen betaling de namen te onthullen van Sovjet spionnen in Groot-Brittannië. Hij gaf een medewerker van de ambassade een lijst van de ministeries waar de spionnen zouden werken. … Toen in 1951 de zaak tegen [Kim] Philby werd voorbereid nam MI5 aan dat [de] laatste spion naar wie Volkov verwees [‘Ik weet bijvoorbeeld dat een van deze agenten de functie vervult van hoofd van een afdeling van de Britse contraspionage’] Philby was, want die vervulde in 1945 inderdaad de functie van hoofd van een afdeling van MI6 – de afdeling contraspionage die verantwoordelijk was voor de Sovjet contraspionage. [De vertaling van de lijst van Volkov deugde echter niet, zo concludeerde Peter Wright, die in 1965 deelnam aan een onderzoek naar Sovjet infiltratie in de Britse geheime diensten. De juiste vertaling zou veeleer moeten luiden:] ‘Ik weet bij voorbeeld dat een van onze agenten de functie vervult van hoofd [d.w.z. waarnemend hoofd is] van een sectie van het Britse directoraat voor contraspionage.’ En met dat laatste was dan niet MI6 maar MI5 bedoeld.] Wat dat betekende was glashelder. … [Als deze conclusie juist was], kon dit niet slaan op Philby en evenmin op Blunt, want die waren nooit ergens waarnemend hoofd van geweest. Er was maar één man die in 1944-1945 waarnemend hoofd was geweest van een sectie van het Britse directoraat voor contraspionage. Dat was Roger Hollis. De tweede beschuldiging was die van Goezenko over de spion Elli bij MI5. … De kern van Goezenko’s verhaal was heel simpel. Hij zei dat hij wist dat er een spion was bij ‘vijf van MI’. Dat had hij gehoord van Ljoebimov, een vriend die in 1942 samen met hem in de centrale codeerruimte van de GROe in Moskou had gewerkt. … Er was iets Russisch aan Elli, zei Goezenko, iets in zijn achtergrond, ofwel omdat hij in Rusland was geweest, ofwel omdat hij de taal kende. Elli was een belangrijke spion omdat hij de dossiers over Russen die in Londen bij MI5 kon weghalen. Ljoebimov had hem stukken laten zien van de telegrammen van de spion met de codenaam Elli. Als Elli’s telegrammen binnenkwamen was er volgens Goezenko altijd een vrouw in de codeerruimte aanwezig die de ontcijferde berichten als eerste las en ze zo nodig direct naar Stalin bracht. …” (Peter Wright. Spycatcher [Amsterdam 1987], p. 250, 295-296)