De Prins van Oranje (Willem II) raakt gewond bij Waterloo (18 juni 1815).
“De reden waarom de Keizerlijke Garde geen gebruik maakte van de gelegenheid die de vlucht van de Engelsen bood, is dat Willem van Oranje, de enige commandant in de hele zone die nog in het zadel zat, intussen had begrepen dat dat langdurige vuurgevecht het risico opleverde dat de verdedigingslinie afgemat raakte, en dat hij besloot er een eind aan te maken door een stormaanval met de bajonet. Met de blanke sabel en met de geestdrift van zijn 22 jaren stelde de prins zich aan het hoofd van een van de bataljons van von Kruse en leidde hij dit tot de aanval … Het carré van het 1/3de Grenadiers, dat zag dat het werd belaagd door die onverwachte stormaanval, was een ogenblik in verwarring alvorens met zijn gebruikelijke angstaanjagende doeltreffendheid het vuur te openen. De prins van Oranje werd bijna meteen aan een schouder gewond, en zijn adjudanten konden hem met moeite overreden terug te keren terwijl de troep, aan paniek ten prooi, wanordelijk terugweek. [Kolonel von Kruse slaagde er echter in het restant van het regiment weer te organiseren,] maar wel ver genoeg naar achteren om niet in de strijd te worden betrokken.” (Alessandro Barbero, Waterloo. Het verhaal van de veldslag. [Amsterdam 2004], p. 311)